Šta se dešava nakon smrti? Znanost potvrdila ono u što mnogi nisu vjerovali
Nauka je potvrdila/FreePik
Naučno istraživanje koje su proveli naučnici sa Univerziteta u Calgaryju i Nacionalnog istraživačkog vijeća Kanade pružilo je prve direktne fizičke dokaze o fenomenu poznatom kao biofotonska emisija.
Riječ je o izuzetno slaboj emisiji svjetlosti koja se javlja kod živih organizama i prestaje u trenutku smrti. Ovo saznanje ukazuje na to da sva živa bića, uključujući ljude, tokom života emituju svjetlost koja se gasi prestankom vitalnih metaboličkih procesa.
Biofotonska emisija kao pokazatelj životnih procesa
Iako se koncept bioloških elektromagnetnih emisija ponekad povezuje s pseudonaučnim tumačenjima poput aura, naučna osnova za postojanje biofotona utemeljena je prije nekoliko decenija. Njemački fizičar Fritz-Albert Popp je još tokom 1970-ih i 1980-ih godina uveo ovaj pojam i teorijski objasnio njihovu ulogu u ćelijskoj komunikaciji.
Ova svjetlost, poznata i kao ultra-slaba emisija fotona (UPE), intenzitetom je znatno ispod praga ljudskog vida i procjenjuje se da je hiljadu do milion puta slabija. Nastaje kao nusprodukt biohemijskih reakcija ključnih za ćelijski život, posebno onih povezanih s oksidativnim metabolizmom u mitohondrijama i reaktivnim vrstama kisika (ROS). Neophodno je razlikovati ovu pojavu od toplotnog zračenja tijela ili znatno jačih oblika bioluminiscencije, kakva se javlja kod krijesnica. Riječ je o autentičnoj svjetlosti koju proizvodi sam organizam.
Mjerenje biofotonske emisije kod živih organizama
Kako bi potvrdili da se ova emisija može mjeriti na nivou cijelih organizama, a ne samo na ćelijskim kulturama ili izolovanim tkivima, istraživači Vahid Salari i Daniel Oblak koristili su izuzetno osjetljive EMCCD kamere.
U eksperimentu objavljenom u časopisu The Journal of Physical Chemistry Letters, predmet posmatranja bili su miševi i listovi dvije biljne vrste. Miševi su smještani u tamne komore, gdje je njihova biofotonska emisija snimana tokom jednog sata. Nakon eutanazije, snimanje je nastavljeno još sat vremena, pri čemu su tijela miševa održavana na normalnoj tjelesnoj temperaturi kako bi se isključio utjecaj toplotnih promjena.
Rezultati su bili nedvosmisleni: kamere su zabilježile statistički značajno smanjenje emisije biofotona neposredno nakon smrti, čime je potvrđeno da je ovaj fenomen direktno povezan s aktivnim metaboličkim procesima.
Povećana emisija kao odgovor na ćelijski stres
Slični rezultati dobijeni su i u eksperimentima na listovima potočarke Arabidopsis thalianai biljke Heptapleurum arboricola. Istraživači su utvrdili da su oštećeni dijelovi listova, izloženi fizičkom ili hemijskom stresu, emitovali znatno viši nivo biofotona u poređenju sa zdravim, neoštećenim dijelovima.
„Naši rezultati pokazuju da su oštećeni dijelovi svih listova bili znatno svjetliji od neoštećenih dijelova tokom svih šesnaest sati snimanja“, navodi se u studiji. Ovaj nalaz dodatno potvrđuje hipotezu da su reaktivne vrste kisika (ROS), koje ćelije pojačano proizvode kao odgovor na stres, primarni izvor ove suptilne emisije svjetlosti.
Potencijalna primjena u medicini i poljoprivredi
Ovi rezultati otvaraju mogućnost da bi mjerenje izuzetno slabe svjetlosti koju proizvode ćelije moglo postati vrijedan dijagnostički alat. Potencijal daljinskog i neinvazivnog praćenja ćelijskog stresa u tkivima pacijenata, kao i praćenja zdravlja usjeva u poljoprivredi, mogao bi dovesti do značajnog napretka u medicini i biotehnologiji. Time bi se omogućio uvid u ćelijsko zdravlje u stvarnom vremenu. Potvrda da ova emisija svjetlosti prestaje smrću nije samo važno naučno otkriće, već nudi i novu perspektivu za razumijevanje osnovnih procesa koji definišu život, piše Science Alert.
