Kontinuitet kulturne aktivnosti: Autorska plodnost i svestrana kreativnost

Izložbena postavka u Galeriji Općine Novi Grad Sarajevo, kustosa Džeke Hodžića, donosi presjek stvaralaštva umjetnika, koji žive i djeluju na području pomenute općine. Obuhvaćeni su opusi autora različitih generacija i likovnih senzibiliteta, kako bi se stekao cjelovit uvid u pluralitet stilskih značajki i kreativnih pristupa.

Stilska slojevitost prezentiranih djela povezuje značajke realizma, pop-nadrealizma, lirske i geometrijske apstrakcije. Heterogenost se očituje i u odabiru tematskih okvira, žanrova, tehnika i umjetničkih medija iz oblasti crteža, grafike, slikarstva, skulpture i fotografije.

Unatoč očevidnim različitostima zamjećuju se i korelacije, koje stavljaju u dijaloški odnos pojedina djela stvarajući unutar divergentne cjeline snažnije poveznice. Feministički diskurs, kroz propitivanje pozicije žene u muškocentričnom društvu, povezuje triptih “Meduza” Branke Turkić, ciklus “Metamorfoza identiteta” Alise Čaber i grafičke listove Nande Agić “Chysalis i Dreaming”.

Izložbena postavka u Galeriji Općine Novi Grad Sarajevo

Transformacija žene

Prikazi portreta i figura oblikovani su monohromnim valerskim gradacijama, koje naglašavaju plastičnost forme. Specifičnost u prikazu ženskog lika, kroz ideju metamorfoze identiteta, fragmentacija je lica izvedena kolažiranjem ručno rađenog papira i dominacija bjeline, koja odzvanja kao odsustvo zvuka i apsolutna tišina, poput pauze u muzici ili ćutanja.

Autorica otvara pitanje definiranja i kontrole vizualnog narativa žene u digitalnom vremenu, koje teži uniformnosti kroz umnožavanje lica bez autentičnog identiteta. Transformacija žene u interpretaciji Nande Agić prezentirana je kroz asocijacije na životni ciklus leptira. U učahurenoj formi s prikazom usnule ženske figure se razvijaju novi oblik i estetski ideal.

Taida Jašarević istražuje izražajne mogućnosti tradicijskih medija i suvremenih tehnologija koristeći tehnike digitalne grafike, fotogravure i duboki tisak. Pored portreta, figuralnih sadržaja, transkripcije bosančice u prostor grafičkog lista, autorica obrađuje teme koje u sebi nose složena simbolička značenja poput vode i stabla. Kompozicije “Growing III-s” i “Still Growing I-s” kroz motiv krošnje i refleksije na japansku umjetnost otkrivaju alegorije duhovnog rasta, naglašavajući snažne poveznice između zemlje i neba, čovjeka i prirode.

Ahromatski odnosi u širokoj skali sivih tonaliteta, široki potezi kista i pastozni nanosi boje specifični za alla prima tehniku izdvajaju portretno slikarstvo Branka Vekića u pristupu koji unatoč kolorističkoj suzdržanosti postiže maksimum izražajnosti.

Reference na orijentalne tradicije geometrijske arabeske zajedničke su karakteristike u umjetničkom izričaju Mehdije Suljevića i Nijaza Omerovića. Ritmična repeticija ornamentalnih motiva, koju Hans Belting definira kao vizualnu meditaciju, pretvara se u zoomorfne oblike ptice čija simbolika se veže za pojmove slobode, spiritualnosti, nadahnuća i duhovnog rasta.

Kompozicije Halila Tikveše obilježene hedonizmom i senzualnošću svojim izražajnim kolorizmom, plošnim tretmanom forme predstavljaju reminiscencije na perzijsku umjetnost i figurativne prikaze u iluminiranim rukopisima.

Značajan dio predstavljenih djela ima stilska obilježja realizma posvećenog figuraciji i narativnim sadržajima. U fokusu kreativno-istraživačkog procesa Adija Karaila je ljudski lik uhvaćen u običnim trenucima iz svakodnevnog života. Figura promatrana unutar urbanog krajolika ili prirodnog okruženja kroz proces kontemplacije postaje njen integralni dio.

Stilska slojevitost prezentiranih djela

Gradska veduta

Motiv ruke u grafičkom i slikarskom opusu Salema Pezića, oblikovan snažnim realizmom i kontrasnom igrom svjetla i sjene, može se interpretirati kao nastojanje da se kroz istraživanje identiteta i naslijeđa srednjovjekovne Bosne izgradi prepoznatljiv autorski rukopis. Oslanjanje na medijevalne tradicije pojavljuje se kroz figuralne prikaze i u opusu Kristijana Antunovića.

Odabir gradske vedute kao središnjeg motiva rezultat je postmodernističkog referiranja na prošlost u analizi izražajnih mogućnosti crteža Mensuda Haskovića. Arhitektonsko-urbanistička struktura Počitelja sa srednjovjekovnom kulom oblikovana je izbalansiranim odnosima vertikalnih i horizontalnih ritmova unutar piramidalne postavke kompozicije.

Edin Numankadić propituje značenje umjetničkog djela integrirajući u prostor slike upotrebne predmete iz svakodnevnog života. Njegov pristup označava ulazak u prostor novih umjetničkih praksi kroz asambliranje i otklon od komercijalnosti konzumerističkog društva. Elementi koji akcentiraju prisustvo autora su slikarska paleta i nečitljivi zapis u formi palimpsesta.

Ciklus “Stradanja” Džeke Hodžića oblikovan od pronađenih ostataka ratne destrukcije u sebi sadrži dualni karakter rađanja i smrti. Kao kontrapunkt autorovoj viziji užasa rata pojavljuje se ekspresivnost neuništive stvaralačke energije i univerzalni princip obnavljanja života u svom cikličnom toku. Fragmentirani ostaci pronađeni na zgarištima ukazuju na prolaznost materijalnih i duhovnih tragova civilizacija, kontinuitet u njihovom nastajanju i nestajanju.

Tragedija ljudske egzistencije, konstantno prisustvo smrti, subjektivna interpretacija i lično iskustvo, kao polazište za oblikovanje umjetničkog djela, determinirali su poetiku Izeta Alečkovića. Riječ je o stvaralaštvu koje nije izraslo iz ideje larpurlartizma, već percepcije umjetnosti kao društvene kategorije, koja se manifestira u socijalnoj angažiranosti. Glavni motiv, disolucija ljudskog tijela u njegovoj prolaznosti, predstavljena kroz anatomsku fragmentiranost, doživljava se kao memento mori, ali i razotkrivanje devijantnosti bolesnog stanja duha koji za sobom ostavlja trag destrukcije.

Kustos izložbe je Džeko Hodžić

Promjenjivost prirode

Slikarstvo Binase Memić ima značajke geometrijske apstrakcije unutar koje čista likovnost postaje osnovni sadržaj kompozicije. Jednostavnost minimalističkih koncepcija ostvarena je kroz ravnotežu oblika i kolorističke harmonije sa suptilnom tonskom gradacijom.

Lirska interpretacija apstraktnih formi u radovima Ire Skopljak kreirana je kroz sintezu slikarskog procesa. Autorica koristeći komplementarne odnose i neutralne zemljane tonalitete postiže sklad boje i oblika. Fotografski zapisi Miodraga Spasojevića bilježe trenutačnost i promjenjivost prirode kroz element vode prikazan u krupnom kadru kako bi se stavio naglasak na vibrantnost, dinamiku kretanja i reflekse svjetlosti.

Promatrana u cijelosti, izložba potvrđuje kontinuitet bogate kulturne aktivnosti u okviru lokalne zajednice, koja odražava razvojne tijekove i suvremene tendencije bosanskohercegovačke vizualne umjetnosti sukladne kretanjima na međunarodnoj razini.